ท่ามกลางความหนาวเย็น
ของอากาศรอบข้าง
ลมที่เป็นดี่งมีด เฉือนร่างกาย
และน้ำฝนที่ตกลงมา
ราวกับตะปู ที่ร่วงจากฟ้า
ฉันยืน
ยืนอยู่ กลางฝน
ท่ามกลางชีวิต และความยุ่งเหยิง
ฉันยืน ไม่ไปไหน
ลมพัด..ทิ่มแทงฉัน
พร้อมกับตะปู ที่ตกจากฟ้า
ไม่ต่างกับสิ่งที่ฉันเผชิญอยู่ทุกวัน

ลมพัดฉัน....
ฉันยืนอีกครั้ง
อยู่กลางมหาสมุทร
ที่เงียบสงบ
เงียบ
ไม่ได้ยินแม้กระทั่งเสียงคลื่น
ฉันหลับตา
มองเห็นภาพฉัน
เมื่อก่อนที่จะโผล่มาที่นี่
ฉันลืมตา เงยหน้า
มองท้องฟ้า
พร้อมกับพูดว่า ส้นตีน
ไม่รู้ทำไม

ฉันยืน..อยู่ที่เดิม
สัมผัสสายลม
พร้อมพูดว่า ขอบคุณ
ไม่รู้ทำไมอีกครั้ง
ก่อนจะล้มตัวนอน
กลางมหาสมุทร
ที่เงียบสงบ
คลื่นซัดฉัน..

มาโผล่กลางทะเลสาบ

เสียงนาฬิกาปลุก
นั่นแหละชีวิตของฉัน